กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 144
สิบเอ็ดนาฬิกา
นาฬิกาชีวิตของไป๋ซานซานกับเฉินซืออวี่โดยพื้นฐานแล้วจะล็อกเวลาไว้ที่ช่วงนี้ ดังนั้นไม่ว่าจะเขียนเสร็จหรือไม่เสร็จ ทั้งสองคนก็ปีนขึ้นเตียงนอนกันหมดแล้ว—ช่างเถอะพรุ่งนี้ก็วันเสาร์อาทิตย์แล้ว ผลัดวันประกันพรุ่งไปก่อนค่อยว่ากัน
ทว่าสำหรับติงเวยที่ตอนนี้คุ้นชินกับการจัดสรรเวลาของตัวเองเป็นอย่างดีแล้ว เพิ่งจะสิบเอ็ดนาฬิกาเอง ในหนึ่งชั่วโมงอย่างน้อยเธอก็เขียนออกมาได้ตั้งห้าพันคำ—ต่อพันอักษรสองร้อยหยวน ชั่วโมงหนึ่งได้ตั้งหนึ่งพันหยวน ไม่คุ้มตรงไหนล่ะ
ลุยสิ!