เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 143
ทั้งสองค่อย ๆ ทานมื้อนี้จนหมด ฟ้าก็มืดสนิทไปนานแล้ว ในคืนฤดูหนาวที่เหน็บหนาวเช่นนี้ ชุยอวี้ทั้งเสียดายเงินค่าเปิดห้องพักโรงแรม ส่วนโจวเหวินคังก็ไม่อยากค้างคืนข้างนอกเพราะกลัวคนเข้าใจผิด
ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของชุยอวี้ยังต้องพักฟื้นบำรุงอยู่ด้วย
ช่วงเวลาบอกลากันด้วยความอาลัยอาวรณ์ที่ตรงทางแยก ชุยอวี้สวมกอดรอบเอวของโจวเหวินคังแน่น "เหวินคัง ฉันมีเรื่องจะบอกคุณค่ะ!"
ส่วนอีกฝ่ายก็เอ่ยถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มในเวลาเดียวกัน "จริงสิ วันนี้เธอพูดว่าจะให้เซอร์ไพรส์ฉัน เซอร์ไพรส์อะไรหรือ"
เขาคิดในใจว่า ใช่แล้ว ได้เงินมาแล้ว ขาดก็แต่โทรศัพท์มือถือเครื่องเดียวเท่านั้น
ส่วนชุยอวี้คิดว่า ฉันกับเหวินคังนี่ใจตรงกันจริงๆ เขาคงจะเหมือนกับตัวเอง ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับในตอนกลางคืนแน่ๆ เลย!