เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 112
กลับถึงหอพักก็ยังเป็นเวลาเดิม สี่ทุ่มครึ่ง
เพราะที่สถานบันเทิงแช่น้ำ นวดหน้า บำรุงผิวมาเรียบร้อยแล้ว บวกกับอากาศที่หนาวเย็น หลังจากจัดการทำความสะอาดร่างกายแปรงฟันชุดใหญ่เสร็จ ติงเวยกับไป๋ซานซานก็ปีนขึ้นเตียง
ไม่มีฮีตเตอร์ ต่อให้เป็นคนหนุ่มสาวก็ทนไม่ไหว ติงเวยถึงกับเอาโน้ตบุ๊กของตัวเองมุดเข้าไปในผ้าห่ม ใช้ผ้าห่มห่อหุ้มตัวเองไว้แล้วถึงเริ่มทำงาน
โชคดีที่แม้อากาศในเดือนพฤศจิกายนจะหนาว แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นทนไม่ไหว
ติงเวยสวมหูฟังพาง่วนพิมพ์ข้อความลงในไฟล์งานเปรี๊ยะ ๆ พลางนึกรังเกียจตัวเองในใจ: ชักจะสำอางขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ ด้วย!
สมัยก่อนตอนเรียนมัธยมปลายไม่มีฮีตเตอร์ไม่มีแอร์ ทุกวันยังต้องทำการบ้าน เธอยืนหยัดผ่านมาได้อย่างไรกันนะ?
นี่คงเป็นความฉงนสนเท่ห์ของมนุษย์ทุกคนที่เคยผ่านการเรียนมาล่ะมั้ง