เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 113
การตอบกลับของติงเวยช่างไร้เยื่อใยเสียจริง กลางดึกดื่นดื่น บรรณาธิการกั่วมู่รู้สึกว่าตนเองถูกทำร้ายจิตใจเข้าแล้ว
บรรณาธิการกั่วมู่: ทำไมเธอถึงดูไม่ตื่นเต้นเอาเสียเลยล่ะ
ชาตินี้ไม่เอา 996 อีกแล้ว: บางที... นี่แหละมั้งคือความเหงาของผู้เก่งกาจ แทบไม่มีอะไรสั่นคลอนจิตใจฉันได้อีกแล้ว
บรรณาธิการกั่วมู่: ……
บรรณาธิการกั่วมู่: ฉันมักจะคุยกับเธอไม่รู้เรื่องเพราะความจริงจังเกินไปนี่แหละ ดูท่าแล้วระหว่างคนอายุสิบแปดกับสามสิบแปด ยังไงก็มีช่องว่างระหว่างวัยอยู่ดี
ชาตินี้ไม่เอา 996 อีกแล้ว: เธอไม่ต้องกลัวหรอก อีกยี่สิบปีพวกเราสองคนก็ยังมีช่องว่างระหว่างวัยอยู่ดีนั่นแหละ
บรรณาธิการกั่วมู่: ……
บรรณาธิการกั่วมู่: ช่วงนี้เธอเขียนไปได้มากแค่ไหนแล้วล่ะ
ชาตินี้ไม่เอา 996 อีกแล้ว: ก็... ก็แค่ไม่กี่หมื่นคำเองมั้ง