กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 69
สีหน้าของจางเฉิงเลี่ยงพังทลายลงแล้ว
"ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ฉันไม่ได้—"
เขาพูดต่อไม่ออก
นึกขึ้นมาได้แล้ว—ดูเหมือนว่า... จะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ สินะ
เงื่อนไขของเหวินคังย่ำแย่ พวกเขาสองสามคนฐานะพอ ๆ กัน วันนี้แกเลี้ยงพรุ่งนี้ฉันเลี้ยง ชีวิตก็ผ่านมาแบบนี้ตลอด
อีกอย่าง ทุกครั้งที่เหวินคังบอกว่าเกรงใจ พวกเขาก็ยังกดตัวเขาไว้ ยืนกรานจะเลี้ยงให้ได้—นี่มันไม่เหมือนกับผู้หญิงคนนั้นหรอกหรือ?
ข้าวผัดในปากของจางเฉิงเลี่ยงพลอยไม่อร่อยขึ้นมาทันที
เขาอดไม่ได้ที่จะมีความคิดน่ากลัวผุดขึ้นมา—หรือว่าโจวเหวินคังเอาวิธีจีบผู้หญิงมาใช้กับพวกเขากันแน่?
พอนึกภาพพวกผู้ชายอกสามศอกทำตัวสะดีดสะดิ้งขึ้นมา จางเฉิงเลี่ยงก็สะท้านเฮือก กินต่อไม่ลงอีกเลย