เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 70
ตามธรรมเนียม ติงเวยตอบกลับข้อความของเซี่ยเหยียนในเวลาเที่ยงวัน
"เจ้าตัวน้อย ส่งคำว่า ฝันดี ตอนเที่ยงคืนกว่า นี่เธอตั้งใจจะบอกว่าตัวเองขยันขันแข็งและน่าพึ่งพามากอย่างนั้นเหรอ"
เซี่ยเหยียนที่นั่งจ้องหน้าจอตาไม่กะพริบตอนที่เธอออนไลน์เพิ่งจะตั้งท่าเตรียมพ่นคำต่อว่าด้วยความฮึกเหิม ทว่ากลับถูกประโยคว่าน่าพึ่งพานี้ซัดจนพ่ายแพ้ไม่เป็นท่าในทันที
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้เล่า!
เขาอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบ—ในใจจริง ๆ เขาไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย แต่ร่างกายมันควบคุมไม่ได้นี่นา!
ทำไมเวยเวยถึงเป็นแบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะ รุกหนักขนาดนี้ แถมยังแย่งบทพูดของเขาไปจนหมด แล้วเขาควรทำยังไงต่อดีล่ะ
เขามองดูประโยคคำถามนั้น รู้สึกราวกับว่าเธออาจจะแฝงความหมายลึกซึ้งเอาไว้ ชั่วขณะนั้นจึงพลอยทำตัวเก้อเขินขึ้นมาซะอย่างนั้น
แบบนี้ควรจะตอบยังไงดีล่ะเนี่ย