เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12
ให้ตายสิ
ติงเวยมองเงินสามสิบหยวนในมือ ตอนนี้ความคิดความอ่านใด ๆ มลายหายไปจนหมดสิ้น
เงินสามสิบหยวน ตอนนี้คือปีสองพันห้า ไม่ใช่ปีหนึ่งเก้าเก้าห้า เงินสามสิบหยวนเอาไปแทงเพิ่มในร้านลอตเตอรีก็ยังดูน่าสมเพชเวทนาเสียด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับตัวติงเวยที่เนื้อแท้แล้วเข้าใกล้คนดวงกุดแบบสุด ๆ เล่า
ว่ากันตามจริงแล้ว เพื่อนร่วมห้องก็ไม่เหมือนกับชาติที่แล้ว บรรดาเพื่อนร่วมห้องต่างพากันเปลี่ยนไปหมดแล้ว—ต่อให้จำเลขลอตเตอรีได้ เธอก็ไม่กล้าเชื่อหรอกนะ!
โชคดีที่ในหอพักไม่ได้มีแค่เธอที่ยากจนข้นแค้นคนเดียว ลวี่ลี่จึงเอ่ยถามเสียงเบาว่า "ติงเวย ฉันอยากหาพาร์ทไทม์ทำ เธอจะไปทำด้วยกันไหม"
พูดตามตรง คนที่รู้สึกว่าตัวเองไม่เคยยากจนขนาดนี้มานานนับสิบปีอย่างติงเวยใจเต้นตุ่ม ๆ ขึ้นมาทันที
ทว่าเธอมีประสบการณ์ทำงานมาแล้ว ในตอนนี้จึงชั่งใจอย่างละเอียดถี่ถ้วน แล้วส่ายหัวเอ่ยว่า "ไม่ล่ะ ยังไม่ต้องหรอก"