เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11
กลับมาถึงมหาวิทยาลัย ติงเวยรู้สึกราวกับว่าตนเพิ่งข้ามผ่านกาลเวลาไปอีกภพชาติหนึ่ง
อันที่จริงก็นับว่าเป็นคนละภพชาติจริง ๆ นั่นแหละ
อาคารเรียนในปี 2005 ยังไม่ได้มีความโอ่อ่าและยิ่งใหญ่เหมือนตอนที่เธอกลับมาเยี่ยมเยียนมหาวิทยาลัยในภายหลัง ทว่ากลิ่นอายทางวัฒนธรรมที่ฝังรากลึก ณ ที่แห่งนี้กลับยิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ
ติงเวยลากกระเป๋าเดินทางกลับมาถึงหอพักที่ถูกจัดสรรไว้ สิ่งแรกที่เธอทำไม่ใช่การสำรวจว่าเพื่อนร่วมห้องเป็นใคร แต่กลับจ้องมองพัดลมเพดานที่ส่ายหัวไปมาบนเพดานแล้วเหม่อลอยไปเลย
อ้อ...
เธอคิดขึ้นมาได้ราง ๆ ว่า สมัยที่เรียนมหาวิทยาลัยในช่วงแรก ทางโรงเรียนยังไม่ได้ติดตั้งเครื่องปรับอากาศ เครื่องปรับอากาศเป็นสิ่งที่ผู้ประกอบการรายหนึ่งซึ่งเพิ่งบริหารงานสามีจนล้มละลายบริจาคให้ในภายหลัง
ดังนั้น... ท่ามกลางอุณหภูมิที่สูงกว่าสามสิบองศาของเมืองหลวงในตอนนี้ หอพักรวมที่ไม่มีเครื่องปรับอากาศจะอยู่กันอย่างไรเล่า!