บทที่ 339: จะคลายทุกข์ได้อย่างไร

บทที่ 339: จะคลายทุกข์ได้อย่างไร

หัวข้อนี้ช่างใกล้ตัวเสียจริง

เพราะนักเรียนทุกคนที่เคยผ่านการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ล้วนเคยถูกเรียงความตามสูตรสำเร็จเล่นงานกันมาบ้าง ไม่มากก็น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น การสอบเข้ามหาวิทยาลัยยังเป็นประเด็นใหญ่ที่คนทั้งประเทศหยิบยกมาพูดถึงทุกเดือนมิถุนายนอยู่แล้ว

ต่อให้ลืมสูตรคณิตศาสตร์ไปหมดก็ไม่เป็นไร

แต่พอพูดถึงเรียงความวิชาภาษาจีน คนจีนคนไหนก็พูดได้เป็นคุ้งเป็นแคว!

ห้องไลฟ์สดพลันเดือดขึ้นมาทันที…

【เสี่ยวหมิงนักทำข้อสอบ】：จริงเกินไปแล้ว! ตอนฉันอยู่ ม.ปลายปีสาม ทั้งห้องท่องคำพูดของนีตเชอ กามูส์ วิตเกนสไตน์กันหมด…เอาจริง ๆ ใครจะมีเวลาไปอ่านงานต้นฉบับของพวกเขากันล่ะ? ก็แค่หยิบประโยคที่ตัดต่อไว้ในหนังสือรวมวัตถุดิบมาแปะใส่แบบขอไปทีเท่านั้นเอง

【น้องใหม่ปีหนึ่ง】：อย่าพูดเลย ตอนนั้นเรียงความของฉันต้องเปิดด้วย ‘หวังกั๋วเจินเคยกล่าวไว้ว่า…’ แล้วปิดท้ายด้วย ‘ดังที่รพินทรนาถ ฐากูรกล่าวไว้ว่า…’ พอนึกย้อนกลับไป บทความที่พยายามทำตัวลึกซึ้งเพื่อเอาคะแนนแบบนั้นชวนกระอักกระอ่วนจนอยากเอานิ้วเท้าขุดบ้านสามห้องนอนออกมาเลย!

【กุนซืออินเทอร์เน็ต】：แก่นแท้ของปรากฏการณ์นี้คือความเสื่อมทรามของภาษา เมื่อภาษาไม่ได้มีไว้สื่อสารความคิดเพื่อเข้าถึงความจริงอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นเครื่องมือแสดงสถานะและเอาใจระบบตรวจข้อสอบ ตัวอักษรก็สูญเสียจิตวิญญาณ กลายเป็นเพียงภาพฉากให้มองเท่านั้น!