บทที่ 338: สิ่งใดใช้บรรทุกมรรคา

บทที่ 338: สิ่งใดใช้บรรทุกมรรคา

วันถัดมา วันที่ 23 มกราคม

วันนี้ท้องฟ้าเหนือเมืองอันหยางครึ้มหม่น เมฆสีตะกั่วลอยต่ำจนชวนอึดอัด อากาศอบอวลด้วยบรรยากาศเย็นเยียบชวนสังหรณ์

ลวี่เจ๋อไม่ได้ปลุกซูจิ่วเอ๋อร์ที่ยังหลับสนิท เขาขับรถมุ่งหน้าไปยังแหล่งโบราณคดีอินซวี ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของชานเมืองอันหยาง

อินซวีเป็นซากเมืองหลวงแห่งแรกในประวัติศาสตร์จีนที่มีหลักฐานบันทึกยืนยัน และได้รับการพิสูจน์จากทั้งโบราณคดีและอักษรกระดูกเสี่ยงทาย

ผานเกิงแห่งราชวงศ์ซางย้ายเมืองหลวงมายังที่นี่ ผ่านรัชสมัยของกษัตริย์แปดรุ่น รวมสิบสองพระองค์ เป็นเวลายาวนานถึง 255 ปี

ครั้งหนึ่งที่นี่เคยเป็นศูนย์กลางอำนาจที่รุ่งเรืองและน่าสะพรึงกลัวที่สุดบนแผ่นดินเอเชียตะวันออก

จอดรถเรียบร้อย ลวี่เจ๋อก็เดินเข้าไปในอุทยานแหล่งโบราณคดี

ที่นี่ไม่มีสิ่งก่อสร้างเลียนแบบโบราณอันยิ่งใหญ่ ไม่มีเสียงอึกทึกครึกโครมจากการพาณิชย์ที่หนาแน่น ความรู้สึกแรกเมื่อมาถึงอินซวีคือ...

“หลุม”