กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 340: @เฉาเมิ่งเต๋อ ความตายคือค่ำคืนฤดูร้อนอันเย็นสบาย
“ที่ฝังศพของข้า...งั้นหรือ?!”
เงาร่างของเฉาเชาสะดุ้งวูบ ดวงตาสามเหลี่ยมกลับหัวจ้องลวี่เจ๋อเขม็ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“เหลวไหลสิ้นดี! เมื่อครู่ข้ายังนอนอยู่บนเตียงคนป่วย เหตุใดพริบตาเดียวจึงมาอยู่ในที่เช่นนี้ได้? เจ้าร่ายมนตร์ชั่วร้ายอันใดกันแน่?!”
“ท่านเมิ่งเต๋อ ท่านสิ้นแล้ว” ลวี่เจ๋อมองตรงไปยังเขา “สำหรับท่าน อาจเป็นเพียงหลับตาแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง แต่ตอนนี้ผ่านไปแล้วหนึ่งพันแปดร้อยหกปีนับจากวันที่ท่านจากไป”
“หนึ่งพันแปดร้อย...หกปี?!”
เฉาเชาราวกับถูกฟ้าผ่า
เขาก้มมองมือโปร่งแสงราวภาพลวงของตน แล้วมองผู้คนรอบกายที่แต่งกายประหลาด พวกเขาถือวัตถุทรงสี่เหลี่ยมเปล่งแสง ชี้ไม้ชี้มือมาทางที่เขาอยู่
แต่ดูเหมือนคนอื่นนอกจากชายตรงหน้าที่กำลังพูดกับเขา จะมองไม่เห็นและไม่ได้ยินเสียงเขาเลย...
ความสามารถในการปรับตัวของยอดคนผู้ครองอำนาจนั้นน่าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง