บทที่ 151: เพื่อนแม่ชีเต๋าคนหนึ่งของผม

บทที่ 151: เพื่อนแม่ชีเต๋าคนหนึ่งของผม

“การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมทำกันแบบนี้ ก็รนหาที่ตายชัด ๆ!”

หลินเยี่ยนยื่นโทรศัพท์ให้ลวี่เจ๋อดู ใบหน้าเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

“ดูคอมเมนต์พวกนี้สิ ทั้งปิดถนนเลียบทะเลแล้วเก็บเงิน ทั้งเก็บค่าถ่ายรูปเรือที่เกยตื้น แม้แต่สถานที่จับสัตว์น้ำตามชายหาดก็ยังยกสัมปทานให้คนอื่นไปแล้ว...

“บ้าไปแล้วหรือไง? กว่าจะอาศัยการโปรโมตกันเองของชาวเน็ตจนสถานที่ไม่กี่แห่งโด่งดังขึ้นมาได้ กลับมาฆ่าไก่เอาไข่แบบนี้เนี่ยนะ?”

ลวี่เจ๋อมองโพสต์เหล่านั้นแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ

ดูเหมือนว่าอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของซานตงจะยังมีพื้นที่ให้พัฒนาอีกมากจริง ๆ