กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 41: กางร่มหลังฝนตก
“ไม่ต้องลำบากหรอก” ลวี่เจ๋อโบกมือ “ผมแค่มาส่งน้าเขยกลับบ้าน เดี๋ยวก็ไปแล้ว เห็นแถวนี้มีโรงแรมเล็ก ๆ อยู่ ผมว่าจะไปพักที่นั่น…”
“อย่าเลยค่ะ” หลี่อีถิงรีบห้ามเขา “ดึกขนาดนี้แล้ว ข้างนอกก็เพิ่งฝนตก ทั้งชื้นทั้งหนาว บ้านเราแม้จะเล็กไปหน่อย แต่โซฟาก็พอนอนได้สักคืน พี่อย่ารังเกียจก็แล้วกัน ไปพักโรงแรมเปลืองเงินเปล่า ๆ”
เมื่อเห็นแววตาจริงใจของลูกพี่ลูกน้อง ลวี่เจ๋อก็พยักหน้าและไม่ดื้อดึงอีก
ห้องรับแขกมีขนาดเล็กมาก
นอกจากเฟอร์นิเจอร์ที่จำเป็นแล้ว แทบไม่มีของตกแต่งอื่นใด แต่ได้รับการจัดเก็บไว้อย่างสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบ