บทที่ 40: ลูกพี่ลูกน้องของผม

บทที่ 40: ลูกพี่ลูกน้องของผม

แต่พอคำพูดมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก เขากลับไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากตรงไหนดี

ในที่สุด หลังจากหลี่เปียวดื่มเหล้าในถ้วยจนหมดอีกครั้ง ลวี่เจ๋อก็วางตะเกียบลง

เขามองดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของอีกฝ่าย ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า

“น้าครับ ตั้งแต่พ่อกับแม่ผมจากไป…ผมก็ไม่ได้มานั่งคุยกับผู้ใหญ่อย่างจริงจังมานานแล้วครับ”

ประโยคนี้ราวกับกุญแจดอกหนึ่ง

มันเปิดประตูบานใหญ่ที่ถูกล็อกแน่นอยู่ในใจของหลี่เปียวออกในพริบตา

มือที่ถือถ้วยเหล้าของเขาสั่นเล็กน้อย ขอบตาพลันแดงก่ำ

ชายผู้ตรากตรำฝ่าลมฝน ผู้ไม่เคยก้มหัวให้กับแรงกดดันของชีวิต บัดนี้เมื่อได้ยินคำพูดนั้น การเสแสร้งและความเข้มแข็งทั้งหมดก็พังทลายลงในชั่วพริบตา

“ไอ้เด็กนี่…” เขาสะอึกสะอื้นเล็กน้อย ก่อนยกถ้วยเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วกระแทกถ้วยลงบนโต๊ะอย่างแรง