กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 42: กลับบ้านเกิดรอบหนึ่ง ลุงช่วยเยียวยาความบั่นทอนในใจของผม
เงินแปดพันนี้ลุงเป็นคนให้
ถ้าอย่างนั้นยอดเงินที่ผมใช้ได้ในมือตอนนี้ ก็เท่ากับหนึ่งหมื่นหยวนพอดี…
ลวี่เจ๋อรู้สึกใจลอยไปชั่วขณะ
เขามองยอดเงินโอนก้อนใหญ่บนหน้าจอโทรศัพท์ ครู่หนึ่งกลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
แปดพันหยวน
สำหรับชายวัยกลางคนที่เพิ่งขายบ้านกับรถไป และต้องอาศัยการวิ่งส่งอาหารประทังชีวิตอย่างกระเสือกกระสน เงินก้อนนี้มีความหมายมากเพียงใด ย่อมไม่ต้องอธิบาย
นี่ไม่ใช่เพียงเงินเท่านั้น แต่ยังเป็นความพยายามอย่างสุดกำลังของผู้อาวุโสคนหนึ่งที่แม้จะตกอยู่ในช่วงยากลำบากที่สุด ก็ยังอยากชดเชยสิ่งที่ติดค้างคนรุ่นหลัง และอยากรักษาศักดิ์ศรีกับหน้าตาอันเหลือน้อยนิดของตนเอาไว้
เมื่อต้องเผชิญกับเงินก้อนหนักอึ้งที่ลุงมอบให้เป็นของขวัญ ลวี่เจ๋อก็รับไว้