บทที่ 39: ลุงของผม

บทที่ 39: ลุงของผม

ชายที่กำลังยืนรอรับอาหารพลันชะงักไปทั้งร่าง

เขาหันกลับมาอย่างลังเลเล็กน้อย

ในวินาทีที่สายตาของเขาประสานเข้ากับลวี่เจ๋อ ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยพลันฉายแววตกตะลึงอย่างไม่อยากเชื่อ พร้อมกับความลนลานทำอะไรไม่ถูกอยู่เสี้ยวหนึ่ง

เขาขยับริมฝีปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายกลับเปล่งออกมาเพียงคำถามที่เจือความไม่แน่ใจไม่ต่างกัน

“...เสี่ยวเจ๋อ?”

เป็นเขาจริง ๆ!

มารดาของลวี่เจ๋อเสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเล็ก ชายตรงหน้าคือพี่ชายน้องชายของมารดา หรือก็คือลุงแท้ ๆ ของเขา

หลี่เปียว

ในปีนั้น บิดามารดาของเขาเสียชีวิตพร้อมกันจากอุบัติเหตุ