บทที่ 10: คิดไปเอง

บทที่ 10: คิดไปเอง

เจ้าอ้วนหวังยืนอยู่หน้าห้องเรียน ในใจดีใจจนแทบคลั่ง

มองร่างงดงามไร้ที่ติที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วฝืนยิ้มที่คิดว่าอ่อนโยนและมีเสน่ห์ที่สุดออกมา

“เจียง...”

แต่ทันทีที่เขาเอ่ยปาก

เจียงอี๋นั่วกลับพูดตัดหน้าเขาไปก่อน “เพื่อนนักเรียน ช่วยหลบหน่อยได้ไหม?”

เจ้าอ้วนหวังยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น

รอยยิ้มแข็งค้าง

เขามองเจียงอี๋นั่วอย่างเหม่อลอย ความกระอักกระอ่วนและความอับอายแผ่ซ่านไปทั่วร่าง