กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 11: จ้าวเหวินฟ่าง
“นี่...ปรมาจารย์...”
เว่ยหรงหัวมีสีหน้าลำบากใจ
“โสมร้อยปี เหอโส่วอูชั้นเลิศอะไรพวกนี้ ผมพอจะหาได้ครับ”
“แต่บัวน้ำแข็งสระเหมันต์กับหลิงจือม่วงเพลิงชาด...ความรู้ของผมมีจำกัดจริงๆ ไม่เคยแม้แต่ได้ยินชื่อ นี่เป็นชื่อโบราณที่สูญหายไปแล้วหรือครับ?”
เฉินโม่มีสีหน้าเรียบเฉย “ไปถามคนที่รู้เรื่องนี้ดู ฉันต้องการแค่ยา ไม่สนว่ากระบวนการจะเป็นยังไง”
“ได้ครับ!”
เว่ยหรงหัวพยักหน้า ก่อนรีบเก็บรายการยาไว้อย่างดี
จากนั้นก็ยังคงยิ้มแย้มแจ่มใส “จริงสิครับ ปรมาจารย์ กินมื้อกลางวันหรือยังครับ?”
“กินแล้ว”