ตอนที่ 149 ผมทำได้

ตอนที่ 149 ผมทำได้

สายลมราตรีเงียบสงัด ค่ำคืนมืดสลัว พัดผ่านบานหน้าต่างสูงถึงพื้นซึ่งเปิดแง้มไว้ สะบัดแผ่นกระดาษร่างงานวิจัยที่กางอยู่ตรงมุมโต๊ะจนเกิดเสียงเสียดสีเบา ๆ คล้ายดั่งเสียงทอดถอนใจอันไร้เสียงของกาลเวลา

โวไลเคมองดูชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เนิ่นนานผ่านไปจึงได้ถอนหายใจออกมาเบา ๆ หนึ่งเฮือก

เสียงถอนหายใจนี้ แฝงไปด้วยความกรำศึกตลอด 30 ปี แฝงไปด้วยความรักลึกซึ้งข้ามมิติที่จบลงโดยไร้บทสรุป แฝงไปด้วยความเวทนาต่อโชคชะตาที่ไม่อาจแก้ไขสิ่งใดได้ และยังแฝงคำเตือนสติด้วยความตัดใจไม่ลงเอาไว้อีกส่วนหนึ่ง

“คุณชาง”

เขาผ่อนเสียงให้อ่อนลง สลัดการวิเคราะห์กฎระเบียบอันเย็นชาทั้งหมดทิ้งไป เหลือไว้เพียงความจริงใจอันหนักแน่น

“เส้นทางสายนี้ ไม่ใช่การมุ่งหน้าไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่มันคือตากลหมากที่เมื่อวางลงไปแล้วจะแลกด้วยชั่วชีวิต และเป็นกระดานหมากที่ไม่มีวันเริ่มเล่นใหม่ได้อีก”