ตอนที่ 150 คุกเข่าที่ศาลบรรพชน

ตอนที่ 150 คุกเข่าที่ศาลบรรพชน

ราตรีทวีความมืดมิดลงทุกขณะ

ชางซวี่ไป๋เอ่ยลาโวไลเค แล้วเดินออกจากศูนย์วินิจฉัยและบำบัดเพียงลำพัง

สายลมค่ำพัดปะทะใบหน้า เย็นเยียบจนเสียดแทงถึงกระดูก

รถยนต์สีดำจอดนิ่งสนิทอยู่ใต้ร่มไม้ ไฟหน้ารถดับมืด หลอมรวมกลืนไปกับความมืดมิดอันหนักอึ้ง

เขาก้าวเข้าไปนั่งประจำที่นั่งคนขับ ไม่ได้สตาร์ตรถ และนั่งนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้นเป็นเวลา 3 นาที

ภายในห้องโดยสารปิดมิดชิด เงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

ตลอด 3 นาทีนี้ เขาไม่ได้คิดถึงกฎระเบียบมิติกาลเวลา ไม่ได้คิดถึงความเสี่ยงข้ามมิติ และไม่ได้คิดถึงหนทางข้างหน้าที่ไร้ความแน่นอน

เขาเพียงหวนคิดถึงช่วงบ่ายในสวนอู๋ถง

คิดถึงม่านที่ทอดตัวลงมาครึ่งหนึ่ง คิดถึงแสงตะวันอันอบอุ่นอ่อนโยน และภาพของหญิงสาวที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม คิ้วตาผ่อนคลาย หลับสนิทอย่างแท้จริง