กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 148 ผมจะไปที่โลกของเธอ
สายลมค่ำพัดผ่านหน้าต่างเข้ามา พัดพากลิ่นอายเย็นเยียบเบาบางของคืนฤดูร้อน ทำให้เงาร่างเงียบงันของคนทั้งสองต้องไหวไหว
เนิ่นนานทีเดียว โวไลเคจึงเริ่มเอ่ยเล่าตอนจบที่ถูกผนึกฝุ่นกักเก็บไว้ครึ่งค่อนชีวิตนั้นต่อ ทุกถ้อยคำล้วนเชือดเฉือนใจ
“แต่กฎระเบียบมรรคาสวรรค์น่ะโหดร้ายถึงที่สุด และก็... ยุติธรรมถึงที่สุดเช่นกัน”
“ผู้คนจากต่างโลก เมื่อคืนสู่ตำแหน่งก็สงบสุข ผู้คนจากโลกปัจจุบัน หากข้ามโลกย่อมต้องโทษทัณฑ์”
“ผมไม่ได้เป็นคนในมิตินั้น ผมเป็นแค่คนนอกที่ฝืนพังทลายกำแพงกั้น อาศัยแรงสั่นพ้องลักลอบข้ามไป”
“ชั่วโมงที่ 72 ที่ผมพำนักอยู่ในโลกใบนั้น กำแพงกั้นมิติกาลเวลาก็เริ่มส่งผลสะท้อนกลับอย่างรุนแรง กฎระเบียบมรรคาสวรรค์ขับไล่ออกมาโดยไม่ยินยอม”
“ผมไม่อาจหยุดอยู่ ไม่อาจอยู่นาน ไม่อาจแทรกแซงชีวิตของเธอ ไม่อาจปลุกให้ตื่นความทรงจำของเธอ ไม่อาจอยู่เคียงข้างเธอได้เลย”
“ไม่ว่าผมจะอาลัยอาวรณ์แค่ไหน มีความยึดติดแค่ไหน ไม่ยินยอมแค่ไหน ผมก็ทำได้เพียงถูกบีบให้กลับมา”
“ไร้ทางเลือก ไร้หนทางขัดขืน”