ตอนที่ 146 เธอจำไม่ได้แล้ว

ตอนที่ 146 เธอจำไม่ได้แล้ว

หมิงเชี่ยนขอบตาแดงก่ำ ดึงประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา ทิ้งความเงียบงันว่างเปล่าเต็มห้องและความยึดติดไร้ขอบเขตไว้ให้เขาทั้งหมด

ชั่วพริบตาที่ประตูห้องปิดลง ในที่สุดชางซวี่ไป๋ก็ค่อย ๆ ย่อกายนั่งลง

เขายกมือขึ้นปิดบังคิ้วและตา คนที่สุขุมนิ่งสงบมาตลอดหลายปีและมีสติรู้การควบคุมตัวเองอยู่เสมอ แผ่นหลังกลับสั่นสะท้านขึ้นมาเล็ก ๆ

เขาไม่กลัวการรอคอย

ไม่กลัวความยาวนาน ไม่กลัวความโดดเดี่ยว ไม่กลัวการไร้ซึ่งผลลัพธ์

เขากลัวเพียงอย่างเดียว นั่นคือเธอลืมไปหมดแล้ว

กลัวว่ามิติกาลเวลาที่คืนสู่ตำแหน่งเดิมนั้น จะไม่ได้พรากไปเพียงแค่ตัวเธอ แต่ยังรวมถึงความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับที่นี่ของเธอด้วย

กลัวว่าหลังจากเธอกลับไปยังสิ่งที่เรียกว่าบ้านเกิดแล้ว ปีแล้วปีเล่าจะราบรื่นสุขสงบ จนไม่นึกถึงฤดูร้อนที่สวนอู๋ถงอีก ไม่นึกถึงวันคืนที่ก้มหน้าเคียงข้างโต๊ะทำงานอีก และไม่นึกขึ้นมาได้อีกเลยว่า ยังมีคนคนหนึ่งทุ่มเททุกสิ่ง เฝ้ารอความฝันอันยาวนานแห่งชีวิตชั่วครู่ของเธอ และรอคอยอย่างไร้จุดหมายไปตลอดชีวิตที่เหลือ

เนิ่นนานผ่านไป เขาจึงลุกขึ้นยืน