กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เธอเอากู้จื๋อที่มีวรยุทธ์ติดตัวมาเป็นพาหนะ
นับตั้งแต่โจวโยวหวังสิ้นพระชนม์ไปเมื่อ 771 ปีก่อนคริสตกาล ก็ไม่เคยคิดฝันเลยว่าหลังจากนั้น 1,020,000 วัน พระองค์จะได้มาเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อในแผ่นดินหัวเซี่ย
ตอนที่ทั้งสามคนมุดออกมาจากอุโมงค์ ท้องฟ้าข้างนอกก็มืดสนิทแล้ว อาศัยเพียงแสงไฟฉายจากมือถือส่องทาง ฉือจือชิงโมโหจนควันแทบออกหู หันกลับไปกะจะตำหนิฝ่าบาทเสียหน่อย แต่กลับเห็นซ่งเทียนหยางมีเศษใบไม้แห้งติดเต็มหัว สภาพมอมแมมราวกับลูกหมาที่เพิ่งไปวิ่งเล่นซนกลางทุ่งมา แถมดวงตายังเป็นประกายใสแป๋วตอนมองมาที่เขา—
สิ่งที่แล่นเข้ามาก่อนความโกรธ คือความรู้สึกหมดแรงและเหนื่อยใจอย่างที่สุด
อุโมงค์นั้นทั้งเตี้ยทั้งแคบ คนตัวสูงต้องก้มตัวเดินจนเมื่อยไปหมด ฉือจือชิงเหนื่อยล้าทั้งกายทั้งใจ แต่จักรพรรดิน้อยกลับอารมณ์ดีเป็นบ้า “ตื่นเต้นเร้าใจดีไหมล่ะ”
“หลักการที่ว่าวิญญูชนไม่เอาตัวไปเสี่ยงอันตราย ฝ่าบาทไม่เคยเรียนมาหรือไงครับ”
“นั่นมันทฤษฎีโบราณกี่ร้อยปีมาแล้ว ความจริงของคนรุ่นเราคือ ‘ไม่ต้องสนความเสี่ยง กดยืนยันติดตั้งไปเลย’ ต่างหาก”
เห็นได้ชัดว่าฉือจือชิงไม่เคยโหลดแอปแปลก ๆ สุ่มสี่สุ่มห้าที่ขึ้นเตือนความเสี่ยงสูงลงมือถือ เลยคิดว่าเธอกำลังเถียงข้าง ๆ คู ๆ อีกตามเคย