กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
การปรากฏตัวของเธอ ทำให้คำว่าจารีตเสื่อมสลายได้พบเจ้าของที่แท้จริงเสียที!
“ฝ่าบาท?”
ซ่งเทียนหยางถูกเสียงของเขาเรียกจนได้สติกลับมา
ประตูเปิดกว้างอยู่ แสงแดดด้านนอกส่องลอดผ่านกิ่งใบลงมา ทาบทับโครงหน้าหล่อเหลาของกู้จื๋อ วันนี้อากาศดีเป็นพิเศษ ช่วยขับบรรยากาศอึมครึมที่ติดตัวเขามานานปีให้ดูสดใสขึ้นบ้าง เวลานี้สายตาอยากรู้อยากเห็นที่มองลอดผ่านแพขนตาดำขลับออกมา กลับดูน่ารักอย่างบอกไม่ถูก
ใครก็ตามที่รู้จักกู้จื๋อ ถ้าได้ยินคำว่าน่ารักถูกนำมาใช้กับเขา คงทำหน้าสยองขวัญกันเป็นแถว
แต่ต่อให้เป็นหมาพันธุ์ดุร้ายกาจแค่ไหน ในสายตาเจ้านาย มันก็เป็นแค่ลูกหมาขี้อ้อนตัวติดคนตัวหนึ่งเท่านั้น
ซ่งเทียนหยางเอ่ยขอคำชี้แนะจากเขาอย่างถ่อมตัว “ฉันต้องทำยังไงถึงจะแกล้งหยอกเธอได้สำเร็จเนี่ย”
กู้จื๋อ “หืม...”
คำว่าหยอกล้อโดยเนื้อแท้แล้วมีความหมายเชิงดูหมิ่นหรือกระทั่งเหยียดหยาม การหยอกล้อจากผู้มีอำนาจเหนือกว่า ต่อให้เป็นการดูแคลนก็ต้องยอมกลืนเลือดทนรับไว้
แต่ถ้าเจ้านายเป็นฝ่ายถ่มน้ำลายรดหน้าล่ะ