แล้วสองคนนี้ ใครเป็นขุนนาง ใครเป็นสาวงามกันล่ะ?

แล้วสองคนนี้ ใครเป็นขุนนาง ใครเป็นสาวงามกันล่ะ?

“ขับเข้าไปดูใกล้ ๆ หน่อย”

ซ่งเทียนหยางสั่ง

พอรถแล่นเข้าไปใกล้ เธอก็ยิ่งแน่ใจว่าสิ่งที่ชายวัยกลางคนพยายามเอาผ้ามาคลุมไว้คือเศษวัสดุก่อสร้างกองโต พอเขาได้ยินเสียงรถก็หันขวับมามองทั้งสองคนอย่างระแวดระวัง แต่พอกวาดสายตาไปเห็นรถที่พวกเธอขับมา ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที จึงรีบเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบประแจง

ชายวัยกลางคนประสานสองมือไว้ข้างหน้า เก็บซ่อนความกระวนกระวายใจไม่อยู่

“สวัสดีครับประธานซ่ง ผมจางซงไป่ เป็นพ่อบ้านของที่นี่ จะเรียกผมว่าเสี่ยวจางหรือพ่อบ้านก็ได้ครับ” เขากลัวว่าผู้ซื้อรายใหญ่ในข่าวลือคนนี้จะรังเกียจสภาพโครงการสร้างค้างคารกร้างจนหันหลังกลับ จึงรีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับ “ประธานซ่งมาแต่เช้าเลยนะครับ เมื่อกี้เถ้าแก่จ้าวเพิ่งขึ้นไปเตรียมน้ำชาข้างบน เดี๋ยวผมพาคุณขึ้นไปนั่งพักก่อนนะครับ”

เขาคิดจะช่วยเปิดประตูรถให้ซ่งเทียนหยาง แต่ประตูกลับล็อกแน่นสนิท

พอเห็นแบบนั้น จางซงไป่ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยัง “คนขับรถ” ที่เบาะคนขับ

เขาแทบไม่เคยสนใจข่าวแวดวงการเงินเลย พินิจดูอยู่นานก็ยังจำไม่ได้ว่าคนขับคนนี้มีที่มาอย่างไร ได้แต่ทึ่งในใจว่า ผู้มีอิทธิพลที่เถ้าแก่จ้าวกำชับนักหนาว่าต้องตั้งสมาธิรับมือเต็มที่ร้อยยี่สิบเปอร์เซ็นต์ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ แม้แต่คนขับรถให้ก็ยังมีบุคลิกสูงศักดิ์สง่างามขนาดนี้

กู้จื๋อบอก “เดี๋ยวผมเปิดประตูให้เธอเอง”