กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ที่แท้ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ฝ่าบาท
“ไสหัวไป”
คุณเฮ่อเพิ่งจะโผล่หน้าเข้ามา คำพูดคำจาก็ทำให้สองปู่หลานประสานเสียงไล่ส่งให้ไสหัวไปพร้อมกันทันที
เขาทำหน้าเจื่อน “ผมแค่อยากมาเยี่ยมเทียนหยาง...”
พอได้ยินมันพูดจาเข้าหูคนได้สักคำ สีหน้าของเฮ่อหมิงอี้ก็ค่อยคลายลงบ้าง “แกยังรู้ความว่าต้องมาเยี่ยมลูกสาว เมียแกล่ะ ไม่มาด้วยเหรอ แต่ช่างเถอะ เห็นหน้านังนั่นแล้วฉันรำคาญใจ”
“ผมรู้ว่าพ่อไม่อยากเห็นหน้าเธอ ก็เลยไม่ได้ชวนมาครับ”
“แล้วแกคิดว่าฉันเห็นหน้าแกแล้วไม่รำคาญหรือไง”
เฮ่อหมิงอี้ว่าอย่างหงุดหงิด
คุณเฮ่อหุบปากฉับอย่างเจื่อน ๆ แล้วเดินมานั่งลงตรงกลางระหว่างทั้งสองคน เฮ่อหมิงอี้ไม่ได้ไล่เขาไป แต่หันไปพูดกับซ่งเทียนหยางว่า “คนเรามีชีวิตอยู่ มันตัดขาดญาติพี่น้องแบบสิ้นเชิงได้ยาก เกิดวันดีคืนดีแกอยากได้ความรักจากพ่อขึ้นมา อย่างน้อยเขาก็เป็นของประดับบ้านที่ใช้ได้ทีเดียว ไม่ทำผิดกฎหมาย ไม่เล่นการพนัน ไม่ริอ่านทำธุรกิจ ฝนตกก็รู้จักกลับบ้าน มีเรื่องจิปาถะให้ไปทำก็ไม่อิดออด ถ้าจะโทษก็โทษที่สองปู่หลานอย่างเราดวงกุดเอง ที่ต้องมาจับพลัดจับผลูได้ลูกชายกับพ่อพรรค์นี้”
ซ่งเทียนหยางบ่นอุบ “แล้วทำไมปู่ไม่อบรมสั่งสอนพ่อให้ดีกว่านี้ล่ะ”