จริงๆ แล้วหยวนหยวนก็เป็นคนของฉันเหมือนกัน

จริงๆ แล้วหยวนหยวนก็เป็นคนของฉันเหมือนกัน

“รอฉันออกมาจัดการพวกนายก่อนเถอะ”

พอเห็นบอดี้การ์ดยอมหลีกทางหน้าประตูให้ ซ่งเทียนหยางก็ก้าวเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย แต่ก็ไม่ลืมหันกลับมาถลึงตาใส่ทั้งสองคนทีหนึ่ง

กู้จื๋อก้มหน้าลงอย่างว่าง่าย

รอจนกระทั่งประตูห้องพักปิดลง เขาถึงได้ยกริมฝีปากบางขึ้นยิ้มด้วยอารมณ์ดีสุดๆ——

เจ้านายบอกว่าจะออกมาจัดการเขา

นี่มันต่างอะไรกับรางวัลกันล่ะ?

ถ้ามีแค่เขาคนเดียวที่ได้ก็คงดี

เขาไม่ได้เคียดแค้นจันทร์กระจ่างที่ไม่ส่องสว่างมาที่เขาเพียงคนเดียวหรอก แต่เขาแค่แค้นใจที่ไอ้คนข้างๆ พลอยได้แสงส่องไปด้วย ช่างไม่รู้จักเลือกที่ยืนเอาเสียเลย

ฉือจือชิงยังคงสงบนิ่งเยือกเย็น