ถึงคราวต้องใช้ความรู้ ถึงเพิ่งแค้นใจที่มีแต่อ่านนิยายเน็ต

ถึงคราวต้องใช้ความรู้ ถึงเพิ่งแค้นใจที่มีแต่อ่านนิยายเน็ต

ด้วยหลักมนุษยธรรม ซ่งเทียนหยางเลยอยู่เป็นเพื่อนเฮ่อหยวนที่ยังขวัญผวา นั่งตากลมหนาวในสวนสาธารณะอยู่พักหนึ่ง

“ตอนตำรวจไปถึง เถาเซิ่งยังกุมหัวร้องโอดโอยอยู่เลย แต่กล้องวงจรปิดในห้องส่วนตัวดันเสีย เขาเลยบอกแค่ว่าสะดุดล้มหัวฟาดเอง แล้วก็เรียกทนายประจำบ้านมา... คุณบอกชื่อตระกูลกับเขาไปเหรอ” ฉือจือชิงพูด

ซ่งเทียนหยางพยักหน้าหงึก ๆ

มีแบ็กทั้งทีไม่ใช้ก็โง่สิ ชื่อของตระกูลเฮ่อนี่ใช้ได้ผลจริง ๆ ขนาดเถาเซิ่งโดนฟาดหัวแตกต่อหน้าคนอื่นแท้ ๆ ยังไม่กล้าเอาเรื่องเลย

ในสายตาของฉือจือชิง การกระทำนี้ช่างเปี่ยมด้วยสติปัญญาและความกล้าหาญอย่างแท้จริง

“ฉันนึกว่าคุณจะว่าฉันบุ่มบ่ามเกินไปเสียอีก”

“ขนาดกับเธอคุณยังมีคุณธรรมขนาดนี้ กับเหล่าขุนนางย่อมต้องดียิ่งกว่านี้แน่นอน”

แววตาของฉือจือชิงดูอ่อนโยนลง “คราวหน้า รอไปด้วยกันกับผมนะ”

ลมกลางคืนพัดปอยผมสีดำของเขาปลิวไหว รูปร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะดูเก้งก้างชวนขำไปบ้าง แต่ท่วงท่ายังคงสง่างาม ซ่งเทียนหยางชำเลืองมองเขาแล้วรู้สึกว่าโมเดลตัวละครของเขาดูข่มขวัญคนได้ดี แต่ถ้าให้สู้จริงค่าพลังคงไม่เอาไหน คงเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นไม่ใช่ฝ่ายบู๊