กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ไม่รู้เหรอไงว่าฉันดูหนังเฉินหลงครบทุกเรื่อง
ห้องวีไอพีชั้นสองของผับเยี่ยเซ่อเก็บเสียงได้ดีมาก พอประตูปิดลง เสียงดนตรีข้างนอกก็เล็ดลอดเข้ามาไม่ได้ แต่ถ้าใครคิดจะหนีออกไปร้องขอความช่วยเหลือ ต่อให้กรีดร้องแทบขาดใจแค่ไหน เสียงก็คงถูกมิกซ์เพลงดีเจที่ดังกระหึ่มกลบจนมิด
“พวกที่ใจไม่ถึงก็กลับไปหมดแล้ว เหลืออยู่แต่คนที่กล้าได้กล้าเสียและใจถึงพอนี่แหละ”
ชายหนุ่มที่นั่งกางแขนกางขาพิงโซฟาไว้ผมยาวไฮไลต์สีทอง นัยน์ตาเรียวยาวฉายแววเคลิบเคลิ้มลอยล่อง ตรงหน้าเขามีลูกโป่งหลากสีสันวางเกลื่อนกลาด ใต้โซฟาก็มีกระบอกสูบแก๊สโยนทิ้งระเกะระกะ เขาพูดวิจารณ์เอื่อย ๆ แค่ปรายตา เหล่าลูกน้องข้างกายก็รีบรินเหล้าเต็มสองแก้วให้ทันที “มาสิ หยวนหยวน เรามาดื่มกันสักแก้ว”
เถาเซิ่งดันแก้วเหล้าไปตรงหน้าเด็กสาวในชุดกระโปรงสีขาวข้างกาย
“ฉันดื่มไม่ไหวแล้วค่ะ”
น้ำเสียงของเฮ่อหยวนยังคงออดอ้อนหวานหยดย้อยเหมือนเคย แต่คราวนี้กลับเจือเสียงอู้อี้ที่สังเกตได้ยาก ขอบตาและปลายจมูกแดงระเรื่อ ดูน่าสงสารเป็นพิเศษ