เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 234 ข้าช่างมีวาสนายิ่งนัก
“เนื้อแกะไม่กินแล้วล่ะ ข้ากินจนเกือบจะอิ่มแล้วในตอนนี้”
ซ่งเหอก็ไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไรไป เหตุใดจู่ ๆ ถึงได้รังเกียจกลิ่นสาบของเนื้อแกะขึ้นมา ก่อนหน้านี้ตอนตุ๋นเนื้อแกะให้เขาที่บ้านหลี่ฟู่กุ้ยก็ไม่มีปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้มิใช่หรือ หรือว่าเนื้อแกะบ้านหลี่ฟู่กุ้ยคุณภาพจะดีเป็นพิเศษจนไม่มีกลิ่นสาบเนื้อแกะกันแน่
วันพรุ่งค่อยถามหลี่ฟู่กุ้ยดูว่าไปเอาเนื้อแกะมาจากที่ใด ตั้งใจว่าจะทำอาหารย่างสักมื้อเพื่อตบรางวัลปลอบขวัญคนในครอบครัวเสียหน่อย
ทั้งสองคนกินข้าวอิ่มแล้วคราวนี้ก็ไม่มีอะไรให้ทำ ซ่งเหอมิได้ล้มตัวลงนอนในทันที นางเดินไปเดินมาอยู่ภายในห้องเพื่อช่วยย่อยอาหาร
“ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว ปีนี้พวกเราซื้อหมูสักตัวกลับมาเชือดเถิด ข้าอยากทำเนื้อหมักรมควันกินสักหน่อย”