เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 233 อาหารมื้อดึก
ซ่งเหอยังไม่ทันถอดรองเท้าและถุงเท้าก็นอนเอนกายลงบนเตาอุ่นใต้พื้นทั้งชุด ดวงตาปิดสนิทแต่ปากยังคงพึมพำ “ข้าจะนอนพักสายตาเช่นนี้สักครู่ หากจะกินหม้อไฟเจ้าค่อยเรียกข้านะ”
มู่เหย่มองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังคงก้าวเข้าไปถอดรองเท้าและถุงเท้าให้นาง จากนั้นประคองนางลุกขึ้นนั่งบนเตียงเพื่อถอดเสื้อคลุมตัวหนาออก
ดวงตาที่เพิ่งปิดลงของซ่งเหอลืมขึ้นอีกครั้ง “เจ้าจะทำอะไร”
มู่เหย่ถอดเสื้อคลุมตัวนอกให้นางอย่างคล่องแคล่วแล้วสอดตัวนางเข้าไปในผ้าห่ม “นอนในผ้าห่มจะสบายกว่า ส่วนหม้อไฟนั้นจุดเตาก็กินได้แล้ว ประเดี๋ยวให้พวกเถาเอ๋อร์กินกันไปก่อน เจ้าตื่นเมื่อใดค่อยกินเมื่อนั้น”
ถูกจับยัดเข้ามาในผ้าห่มถึงเพียงนี้แล้วซ่งเหอยังจะพูดอันใดได้อีก นางขานรับคำหนึ่งก็หลับตาพลิกตัวนอนหลับไป