เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 หมี่หอยขม
ใบหน้าเก่าแก่แดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ซ่งเหอก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วนใจแล้วเอ่ยว่า “ก็ใช้ได้ขอรับ”
หลินลี่ชิงรู้ว่านางขวยเขินแต่ก็ยังอดเป็นห่วงมิได้ รูปร่างของมู่เหย่นั้นทั้งสูงใหญ่ทั้งกำยำล่ำสัน กลัวเหลือเกินว่าหากพวกเขามีเรื่องวุ่นวายกันแล้วลูกสาวของตนจะต้องทนทุกข์ทรมาน
“บุรุษพอได้ลิ้มรสเนื้อคาวแล้วมักจะยับยั้งชั่งใจมิค่อยอยู่ เจ้าเองก็เพลา ๆ ลงบ้าง อย่าได้ตามใจให้เขาวุ่นวายไปเสียทุกเรื่อง ต้องปกป้องดูแลตัวเองให้ดี”
ซ่งเหอ “......”
ซ่งเหออดก่นด่าในใจมิได้ เมื่อวานซืนตอนที่ท่านถ่ายทอดประสบการณ์ให้ข้ามิได้พูดเช่นนี้นี่ ที่บอกให้ข้าถอดเสื้อผ้านอนลง แล้วไม่ว่ามู่เหย่จะทำสิ่งใดก็ห้ามปฏิเสธนั้นเป็นผู้ใดกันเล่า
ซ่งเหออับอายจนหน้าชา ทว่ารู้ว่าหลินลี่ชิงเป็นห่วงนาง จึงตอบรับไปอย่างอ้อมแอ้ม
“ท่านอย่าได้พูดเรื่องนี้อีกเลยขอรับ”