เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 131 ราวกับหมาป่าหิวโซที่ไม่ได้กินเนื้อมาแปดร้อยปี!
ในที่สุดซ่งเหอก็มิได้ยอมให้มู่เหย่ทำอาหารเสร็จแล้วยกเข้ามาในห้องจริง ๆ หลังจากมู่เหย่ออกไป นางเองก็ไม่มีแก่ใจจะนอนขี้เกียจอยู่บนเตียงต่อแล้ว
ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างเชื่องช้า ชุดนอนที่ถอดออกไปเมื่อวานไม่รู้ว่าสวมกลับมาบนร่างตั้งแต่เมื่อใด ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็นึกไม่ออก
บนกายยังนับว่าแห้งสบายไม่มีความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะแต่อย่างใด คิดดูแล้วคงเป็นเพราะหลังจากนางเหนื่อยล้าจนหลับไปเมื่อคืน มู่เหย่ได้ช่วยเช็ดล้างทำความสะอาดให้นางแล้ว ยังนับว่าเขามีมโนธรรมอยู่บ้าง
นั่งอยู่ชั่วครู่ถึงได้ดึงเสื้อผ้าออกเพื่อตรวจดูตามตัว แม่เจ้า ไม่ดูก็ไม่รู้ ผ่านไปคืนเดียวทั้งหน้าอก เอว และต้นขา ล้วนเต็มไปด้วยรอยด่างพร้อยชวนวาบหวามกระจัดกระจายอยู่ทั่ว