กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 133 กังวลว่าข้าจะเอาเจ้าไปขายหรืออย่างไร
ซ่งเถาเอ๋อร์ซดเสียงดังซูด ๆ หมี่หอยขมหนึ่งชามถูกนางกวาดเกลี้ยงลงท้องไปแล้ว ได้แต่มองซ่งเหอตาละห้อยยังอยากจะกินอีกสักชาม
ซ่งเหอเหลือบมองนางแวบหนึ่ง เอ่ยล้อเลียนว่า “ไม่รังเกียจแล้วรึ เมื่อครู่ไม่รู้ผู้ใดแทบจะหลบออกไปนอกประตูใหญ่อยู่รอมร่อ”
วาจาแม้กล่าวเช่นนั้น ทว่าซ่งเหอก็ยังคงรับชามของนางมาตักเพิ่มให้อีกชาม
ซ่งเถาเอ๋อร์ทำหน้าประจบ “ได้กลิ่นคราแรกย่อมไม่คุ้นเคยนี่นา ผู้ใดจะรู้ว่าพอกินไปกินมากลับรู้สึกหอมขึ้นมา ช่างอัศจรรย์ยิ่งนักจริง ๆ”
ระหว่างที่สนทนากัน มู่เหย่ก็กินชามที่สองนี้หมดลงแล้วเช่นกัน ด้วยปริมาณอาหารที่เขากินได้จะกินอีกชามก็ย่อมได้ ทว่าเมื่อนึกถึงว่าหลินลี่ชิงยังไม่กลับมา เขาจึงวางชามลง