กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 รังเกียจว่าอัปลักษณ์ก็คืนของไม่ได้แล้ว
ซ่งเถาเอ๋อร์มองคนนั้นทีคนนี้ที ดูแล้วไม่เหมือนท่าทางจะสู้กันจริง ๆ สักนิด
“พี่สาว เมื่อครู่ท่านทุ่มพี่ชายมู่เหย่ล้มลงไปนั้นเก่งกาจยิ่งนัก ทำได้อย่างไรหรือ”
ซ่งเหอ “......”
ไฉนถึงให้ซ่งเถาเอ๋อร์เห็นเข้าได้เล่า
“อย่างไร เจ้าเองก็อยากลิ้มลองความรู้สึกยามนอนแผ่บนพื้นบ้างหรือ”
ซ่งเถาเอ๋อร์ส่ายศีรษะทันควันราวกับกลองเขย่า “เช่นนั้นเจ็บจะตายไป ข้าไม่เอาหรอก”
ซ่งเหอไล่นาง “เด็กตัวแค่นี้อย่าเที่ยวซักไซ้ รีบไปทำงานเร็วเข้า”
ซ่งเถาเอ๋อร์หัวเราะคิกคักวิ่งหนีไป
ซ่งเหอเห็นมู่เหย่ยังคงยืนทึ่มทื่ออยู่ข้าง ๆ จึงยื่นมือไปดึงแขนเขาหมุนตัวหนึ่งรอบ ช่วยตบเศษหญ้าและคราบโคลนบนแผ่นหลังของเขาออก