กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 119 พูดจาก็พูดจาไป ไฉนจู่ ๆ ถึงคุกเข่าลงเล่า?
ซ่งเหอเอ่ยถามอย่างกังขา “ม้าเล่า เจ้าลองเอ่ยถึงพร้อมกันเลยสิ”
มู่เหย่เหลือบมองนางแวบหนึ่ง “ม้าน่ะช่างเถอะ ชนิดที่แย่ที่สุดยังต้องใช้เงินถึง 30 ตำลึง ม้าดียิ่งราคาสูงทั้งยังหายาก พวกเราอยู่ในชนบทก็ไม่มีความจำเป็นต้องซื้อม้า”
ซ่งเหอได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะเบา ๆ “ข้าเพียงแค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้น ไม่ได้คิดจะซื้อเสียหน่อย”
“คิดไปคิดมาก็ยังเป็นล่อที่เหมาะกับพวกเรามากกว่า ลากเกวียนได้รวดเร็วสะดวกต่อการที่พวกเราจะไปกลับตัวตำบลในทุกเมื่อเชื่อวัน อยู่บ้านก็ยังช่วยทำงานได้อีกด้วย”
มู่เหย่ “เป็นเช่นนั้นจริง ๆ”