กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 142 แมวสีเทา
ผมหันกลับไปมองก้นตัวเอง บนกางเกงวอร์มสีขาวมีรอยเท้าสีดำประทับอยู่เด่นชัดมาก!
“อ๊าก!” ผมร้องออกมาอย่างกระอักกระอ่วน พลางยกมือกุมหน้าผาก!
เมื่อกี้เดินอยู่บนถนนตั้งนาน คนอื่นคงเห็นกันหมดแล้วใช่ไหมเนี่ย
“คิก”
ไป๋จิ่วหลีอดไม่ได้ที่จะยกมือปิดปากหัวเราะ ผมรีบเดินขึ้นชั้นบนทันที
“เมี้ยว”
เอ๊ะ คงไม่ได้หูฝาดไปหรอกนะ
ผมจับราวบันไดชะโงกหน้าลงไปดู เจ้าแมวสีเทาตัวนั้นดันมาอยู่ที่ตรงประตูจริง ๆ ด้วย!