กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 141 กระอักกระอ่วน
เห็นเพียงเขาหยิบถุงใบหนึ่งขึ้นมาครอบกลางอากาศ ศีรษะนั้นถูกสวมไว้ราวกับลูกบาสเกตบอล ก่อนจะฟาดเข้ากับกำแพงอย่างดุดันและฉับไว ตามด้วยครั้งที่สอง ครั้งที่สาม... จนถึงครั้งที่สิบ กระทั่งถุงแบนแต๊ดแต๋!
เขาหันข้างมาชูนิ้วก้อยให้ผมที่กำลังอ้าปากค้าง จากนั้นก็หมุนตัววิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว!
บัดซบ! ดูถูกกันซึ่ง ๆ หน้าเลยนี่หว่า!
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ผมตะโกนไล่ตามไปด้วยความโมโห เงาร่างนั้นวิ่งเร็วมาก แต่ผมก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน!