กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 143 วิญญาณไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
พอมาถึงเมืองฝูหรง ในที่สุดผมก็เข้าใจว่าทำไมถึงชื่อเมืองฝูหรง มองไปทางไหนก็เห็นต้นพุดตานเต็มไปหมด ตอนนี้เป็นช่วงออกดอกพอดี ทัศนียภาพงดงามมาก
ผมนั่งรถไฟมา รวมเวลารอด้วยก็แค่สี่สิบห้าสิบนาที ส่วนบ้านของอาเสวี่ยอิ๋งก็อยู่แถวนี้ไม่ไกลเท่าไร
“ปี๊น!”
พอออกจากสถานีรถไฟ ก็มีรถสีขาวคันหนึ่งบีบแตร กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นหญิงวัยกลางคนหน้าตาหมดจดคนหนึ่ง
เธอโบกมือเรียกผม “ถิงจื่อใช่ไหม”