เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 229
ห้างสรรพสินค้าเมืองหลาน
ตู้กระจกใสสะอาดส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด ภายในมีโทรทัศน์ขาวดำเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ ตั้งแต่ขนาดเก้านิ้ว สิบสองนิ้ว ไปจนถึงขนาดสิบสี่นิ้ว ซึ่งเป็นเครื่องที่ใหญ่ที่สุดในเวลานี้
แน่นอนว่าแม้จะบอกว่าเรียงเป็นแถว แต่เมื่อซูเหวินเฉินมองดูแล้ว กลับพบว่าโทรทัศน์แต่ละขนาดมีอยู่เพียงสองเครื่องเท่านั้น โดยเฉพาะโทรทัศน์ขาวดำขนาดเก้านิ้ว
สำหรับซูเหวินเฉินที่เคยผ่านยุคสมัยในอนาคตมาแล้ว เขารู้สึกว่ามันเล็กเกินไปจริง ๆ
อย่างไรก็ตาม ในฐานะสินค้าหัตถอุตสาหกรรมระดับสูงสุดของประเทศในยุคนี้ ต่อให้เป็นโทรทัศน์ขาวดำขนาดเก้านิ้ว ก็ยังถือเป็นสินค้าหรูหราระดับสูงที่สุดในปีเจ็ดสิบอยู่ดี
ยิ่งไปกว่านั้น เพียงมองจากจำนวนที่มีอยู่แค่หกเครื่องก็รู้แล้วว่า ต่อให้เป็นในตัวเมืองเอง คนที่มีกำลังซื้อของสิ่งนี้ก็มีเพียงคนกลุ่มเล็ก ๆ เท่านั้น
แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ได้ขัดขวางบรรดาป้า ๆ ที่เข้ามาซื้อของเลยแม้แต่น้อย ขอเพียงเดินผ่านตู้โทรทัศน์ พวกเธอก็จะอดไม่ได้ที่จะมองเข้าไปข้างในด้วยสายตาอิจฉา
เวลานี้ซูเหวินเฉินยืนอยู่ข้างตู้กระจกมาสักพักแล้ว
แต่พนักงานขายประจำตู้ในครั้งนี้ไม่ได้มีท่าทีอารมณ์เสีย หรือด่าทอคนจนที่ไม่มีปัญญาซื้อแล้วห้ามมาดูอะไรทำนองนั้นเลยแม้แต่น้อย