เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 228
ภายในห้องรับรองของสำนักงานการค้าต่างประเทศ
แสงแดดหลายสายส่องลอดผ่านกรอบหน้าต่างไม้ที่สีหลุดลอกเข้ามา
ซูเหวินเฉินกับเลขานุการอวี่นั่งอยู่บนม้านั่งยาวทาสีเขียวที่สีเริ่มซีดจาง ทั้งสองพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยเป็นครั้งคราว
ไม่นานนัก จู่ ๆ ก็มีเสียงรองเท้าหนังเดินอย่างเร่งรีบดังมาจากด้านนอก ประตูไม้ที่สีหลุดลอกถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนแทบจะเรียกได้ว่าพุ่งเข้ามา ผู้อำนวยการสำนักงานจูรีบร้อนจนกระเป๋าเอกสารหนังวัวที่หนีบอยู่ใต้รักแร้แทบจะกระเด็นหลุดมือ
เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากที่มันวาวไปพลาง หอบหายใจอย่างร้อนรนไปพลาง
"เลขานุการอวี่ ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ พอดีทางนี้กำลังประชุมอยู่ ถ้าคุณมีธุระก็โทรศัพท์มาแจ้งได้เลย ทำไมถึงต้องเดินทางมาถึงที่นี่ด้วยตัวเองล่ะครับ!"
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนี้ เลขานุการอวี่ก็ตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ถ้าผมไม่มาด้วยตัวเอง ก็คงไม่ได้เห็นสภาพความเป็นจริงของสำนักงานการค้าต่างประเทศพวกคุณน่ะสิ!"
"เจ้าหน้าที่ธรรมดาคนหนึ่ง กลับกล้าพูดออกมาว่า ผมบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้"