ตอนที่ 263 จรดพู่กันดั่งมีเทพดลใจ

ครั้นถึงช่วงการเริ่มอรรถาธิบาย เขาปฏิบัติตามแบบแผนตายตัวของเรียงความแปดตอนอย่างเคร่งครัด สวมรอยน้ำเสียง เลียนสำนวนของระดับปราชญ์ มิคาดเดาเอาเองตามอำเภอใจ สอดคล้องกับความหมายดั้งเดิมของมรรคแห่งหยูอย่างถ่องแท้ จำแนกความแตกต่างของสภาวะจิตระหว่างคนทั่วไปกับปราชญ์ออกเป็นชั้น ๆ: อันว่าคนเราเกิดมาในโลก ย่อมแสวงหารากฐานแห่งการตั้งตนและหนทางก้าวหน้าด้วยกันทั้งสิ้น ยามตนเองตกระกำลำบาก ย่อมคิดถึงความมั่นคงปลอดภัย ยามตนเองมืดมนติดขัด ย่อมคิดถึงความกระจ่างแจ้ง คนสามัญหยุดอยู่เพียงประโยชน์ส่วนตน แต่ปราชญ์กลับเผื่อแผ่ไปถึงผู้อื่น วาจานี้ของฟูจื่อ มิใช่เพื่อความเมตตาเล็กน้อยในการคบหาสหายของสามัญชน ทว่าเป็นความชอบธรรมอันยิ่งใหญ่ในการเป็นขุนฮูหยิน ปกครองราษฎร และบริหารราชการแผ่นดินของเหล่าบัณฑิต

การเริ่มอรรถาธิบายเพียงช่วงสั้น ๆ ได้สลัดคุณธรรมส่วนตนอันตื้นเขินออกจนหมดสิ้น ตรึงใจความของหัวข้อไว้ที่แก่นของการบริหารราชการในราชสำนักและการเป็นขุนนางของบัณฑิตได้อย่างมั่นคง