เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ชุนเซิงเห็นนายน้อยของตนก้าวเท้ารีบร้อน สีหน้ากระวนกระวาย แม้แต่เสียงร้องเรียกของตนก็ยังไม่นำพา ในใจพลันกระตุกวูบ ไม่อาจห้ามความกังวลได้
เขารีบหันไปดึงแขนเสื้อของเฝิงกุ้ยข้างกายทันที เอ่ยเสียงร้อนรน “ท่านพ่อ เร็วเข้า ๆ ๆ! นายน้อยผิดปกติไป เดินรีบร้อนเช่นนี้ ย่อมต้องเกิดเรื่องอะไรกันขึ้นแน่! พวกเราเร่งตามไปดูเร็วเข้า!”
เฝิงกุ้ยเองก็มองออกว่าซูมู่มีสีหน้ารีบร้อน ไม่กล้าชักช้า รีบพยักหน้ารับคำ “ไป ๆ ๆ รีบตามไป! อย่าให้นายน้อยต้องเผชิญเรื่องอยู่ผู้เดียว!”
สองพ่อลูกไม่กล้ารีรอ เบียดฝูงชนที่กำลังรอผู้เข้าสอบรอบข้างออกไปทันที แล้วสาวเท้าก้าวเร็วไล่ตามไป
ทั้งสองคนตามติดไปตลอดทาง เห็นกับตาว่าซูมู่เดินตรงเข้าไปในสุขาชั่วคราว จึงค่อยถอนหายใจโล่งอก หัวใจที่แขวนค้างไว้ได้ผ่อนลงเสียที