ตอนที่ 162 งานศพอันซอมซ่อ

ยามฟ้าสลัวราง แม่เฒ่าซูในที่สุดก็มีจิตสำนึกขึ้นมาบ้าง นางสะลึมสะลือไปทั้งร่าง ศีรษะปวดร้าวแทบแตก ขาและเท้าที่บาดเจ็บจากการล้มก็ปวดลึกถึงหัวใจ เปลือกตาหนักอึ้งจนลืมไม่ขึ้น ทั่วทั้งร่างทรมานเจียนตาย

ชายชราตระกูลซูเฝ้าอยู่ข้างกายตลอดเวลา ครั้นได้ยินนางมีความเคลื่อนไหว จึงรีบขยับเข้าไปใกล้พลางร้องเรียกเสียงเบา “ยายเฒ่า เจ้าฟื้นแล้วรึ รู้สึกอย่างไรบ้าง”

แม่เฒ่าซูขยับริมฝีปากอย่างยากลำบาก สุ่มเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “น้ำ... ข้ากระหายน้ำ...”

“ได้ ๆ ๆ ข้าจะไปรินน้ำให้เจ้าเดี๋ยวนี้” ชายชราตระกูลซูรีบยกน้ำอุ่นมา ค่อย ๆ ป้อนถึงริมฝีปากนาง

ครั้นดื่มน้ำอุ่นไปหลายอึก แม่เฒ่าซูก็ค่อยยังชั่วขึ้นมาเล็กน้อย นางจำได้แม่นยำว่าตนเองหกล้มจนศีรษะกระแทก เวลานี้เวียนหัวเป็นพัก ๆ ทั้งร่างไร้เรี่ยวแรง คาดว่าคงเสียเลือดไปไม่น้อย นางฝืนทนเอ่ยขึ้นว่า “ตาเฒ่า ร่างกายข้าไม่ไหวแล้วจริง ๆ เจ้าไปตามหมอมารักษาเถิด”