เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทว่าในยามนี้ สองพี่น้องซูหว่านหว่านที่ถูกชายชราตระกูลซูเฝ้าคำนึงถึง กำลังนั่งรับประทานอาหารค่ำอันอุดมสมบูรณ์อยู่หน้าโต๊ะอาหารในบ้านอย่างสงบสุข
ซูมู่พุ้ยข้าวในชามเข้าปากสองคำ ใบหน้ามิอาจซ่อนเร้นความปรีดาที่เปี่ยมล้นอยู่ในอก เงยหน้าขึ้นมองซูหว่านหว่านข้างกาย น้ำเสียงกระตือรือร้นระคนคาดหวัง “พี่สาว วันนี้ตอนเลิกเรียน ฟูจื่อจงใจรั้งข้าไว้ตามลำพัง แล้วเอ่ยถึงเรื่องการสอบคัดเลือกขุนนางกับข้าขอรับ! ฟูจื่อให้ข้าลงสนามสอบเข้าร่วมการสอบระดับถงเซิงในปลายเดือนสองปีหน้า เพื่อทดสอบหยั่งความตื้นลึกของสนามสอบอย่างเป็นทางการ”
เขาเอ่ยถึงตรงนี้ คิ้วตาเป็นประกายแวววาว เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาและความประหม่าอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กหนุ่ม พลางเอ่ยต่ออย่างจริงจัง “ข้ารู้ว่าตนเองอายุน้อยนัก ความรู้ก็ยังไม่อาจเทียบเท่านักศึกษาเหล่านั้นที่ร่ำเรียนอย่างยากลำบากมาหลายปี การลงสนามสอบครานี้ โอกาสส่วนใหญ่คงสอบไม่ผ่าน แต่ฟูจื่อกล่าวว่า วิถีแห่งการสอบรับราชการสิ่งล้ำค่าคือการฝึกฝนเคี่ยวกรำ มิต้องยึดติดกับผลลัพธ์เพียงครั้งเดียว ลงสนามไปเปิดหูเปิดตา คุ้นเคยกับกฎระเบียบและขั้นตอนของสนามสอบเสียก่อน ถือเสียว่าสะสมประสบการณ์ ขัดเกลาจิตใจ ย่อมเกิดประโยชน์ใหญ่หลวงต่อการสอบคัดเลือกขุนนางของข้าในภายภาคหน้า”