ตอนที่ 74 จากไปอย่างเงียบเชียบ

ครั้นข้ามวัน ไก่เพิ่งจะขันเที่ยวแรก ซูมู่ก็จัดแจงสัมภาระเดินทางเรียบง่ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว ยืนอยู่ในลานเรือน สายตาจับจ้องอยู่บนร่างของเซียวเฉิงอวี้ เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

เขาเป็นเพียงเด็กอายุแปดเก้าขวบ จิตใจบริสุทธิ์ การอยู่ร่วมกันและการชี้แนะด้านการเรียนให้เขาในช่วงหลายวันมานี้ ทำให้เขาได้รับประโยชน์อย่างล้นเหลือไปพร้อมกับสร้างความผูกพันอันลึกซึ้ง บัดนี้ต้องกลับไปเรียนที่สำนักศึกษาในเมือง ในใจจึงอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง

“พี่ใหญ่เซียว ข้าจะกลับไปสำนักศึกษาแล้ว พอถึงวันหยุดทุกสิบวันข้าจะรีบกลับมาทันที” ซูมู่เอ่ยอย่างจริงจัง “ถึงตอนนั้นข้าจะนำขนมดอกกุ้ยฮวาอร่อย ๆ มาฝากท่านอีก ท่านต้องรอข้าให้ได้นะขอรับ”

เซียวเฉิงอวี้พิงอยู่ริมประตู สีหน้ายังคงแฝงความซีดขาวหลังอาการป่วย ทว่าระหว่างคิ้วและดวงตากลับเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่หาได้ยาก เขายกมือขึ้นลูบศีรษะของซูมู่เบา ๆ สุ้มเสียงใสกระจ่าง “ตกลง ข้าจะรอขนมดอกกุ้ยฮวาของเจ้า อยู่ที่สำนักศึกษาตั้งใจเล่าเรียน อย่าได้มัวแต่ห่วงเล่น”