ตอนที่ 75 ตกลงยื่นมือช่วย

ม่านราตรีอันมืดสลัวแผ่ปกคลุมตรอกซอกซอย หอถงเต๋อที่เคยคึกคักในยามกลางวันค่อย ๆ สงบเงียบลง ชาวบ้านที่มารับการตรวจรักษาและลูกค้ารอรับยาต่างแยกย้ายกลับไปเนิ่นนานแล้ว แม้แต่เด็กรับใช้ร้านยาที่คอยช่วยจัดยาก็เก็บกวาดลิ้นชักยาเสร็จสิ้น เลิกงานกลับบ้านไปแล้วเช่นกัน

หลิวเต๋อซานนั่งอยู่หน้าโต๊ะตรวจ จัดเก็บบันทึกการตรวจชีพจรเล่มสุดท้ายจนเรียบร้อย ปลายนิ้วลูบผ่านหน้ากระดาษสีเหลืองซีดเบา ๆ พลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เขาลุกขึ้นปัดรอยยับบนชุดผ้าหยาบสีเรียบของตน ยกท่อนไม้ขัดประตูตรงข้างประตูขึ้นมา หมายจะปิดประตูใหญ่ของสถานพยาบาล

ทว่ามือของเขาเพิ่งจะแตะแผ่นประตู ร่างสายหนึ่งพลันวูบผ่านจากนอกประตูเข้ามาด้านใน กิริยาการเคลื่อนไหวนั้นรวดเร็วทว่ามั่นคงยิ่งนัก ไร้ซึ่งสรรพสำเนียงแม้เพียงครึ่งเสี้ยว

หลิวเต๋อซานขมวดคิ้วเล็กน้อย ยกมือขึ้นขวางผู้มาเยือน น้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดมิให้โต้แย้ง “ปิดตรวจแล้ว หากจะตรวจรักษาหรือจัดยา พรุ่งนี้ฟ้าสางค่อยมาใหม่เถิด”