ตอนที่ 67 เรื่องในใจ

เซียวเฉิงอวี้พิงหมอนนุ่ม หลับตาพักผ่อน ทว่าใบหูกลับมิได้ผ่อนคลายแม้แต่น้อย ความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยทั้งในและนอกห้อง ล้วนได้ยินอย่างแจ่มชัด

ซูหว่านหว่านเก็บถ้วยยาและถ้วยข้าวต้มเสร็จ หันกายไปล้างทำความสะอาดในห้องครัว ท่าทางแผ่วเบายิ่ง ด้วยเกรงว่าจะรบกวนเขาที่รักษาบาดแผลอยู่บนตั่ง ส่วนฉีหลิ่นยกม้านั่งไม้หยาบ ๆ ตัวหนึ่งมานั่งใต้ชายคา ค่อย ๆ ขัดถูหัวศรสำหรับล่าสัตว์อย่างไม่รีบร้อน ปลายนิ้วหยาบกร้านเปี่ยมพลัง ท่วงท่าทั้งมั่นคงและชำนาญ ภายในเรือนมีเพียงเสียงแผ่วเบาของสายน้ำไหล และเสียงเสียดสีแผ่วเบาจากการขัดหัวศร เงียบสงบยิ่งนัก ทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจเป็นพิเศษ

ความสงบเงียบเยี่ยงนี้ เป็นสิ่งที่เซียวเฉิงอวี้มิเคยได้สัมผัสเลยชั่วชีวิต