ตอนที่ 66 หยั่งเชิง

เซียวเฉิงอวี้เบิกตาโพลงขึ้นมาในทันใด แสงตะวันนอกหน้าต่างยังสลัวราง ไม่แสบตา ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายขมฝาดจาง ๆ ของพรรณไม้ผสานหญ้าสมุนไพร เขาขยับหัวไหล่ไปตามจิตสำนึก ชั่วพริบตานั้น ความเจ็บปวดเสียดแทงราวกับถูกฉีกกระชากพลันแล่นลามไปตามกล้ามเนื้อ เขาพลันสูดลมหายใจหนาวเหน็บเข้าลึก บนหน้าผากผุดเหงื่อเย็นเม็ดละเอียดขึ้นมาเป็นชั้นในทันที สติที่เดิมทีฟ้าบุพกาลก็ถูกความเจ็บปวดรุนแรงนี้กระชากให้ตื่นขึ้นมาตรง ๆ

สมองยังคงมึนงง ความทรงจำอันแตกกระจัดกระจายหลั่งไหลซัดสาดเข้ามา หยุดอยู่เพียงลูกศรเย็นเยียบที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาดอกนั้น และไอสังหารอันหนาวเหน็บที่ไล่กวดกระชั้นชิดอยู่เบื้องหลังยามเตลิดหนีเอาชีวิตรอด เขาเป็นใคร อยู่ ณ ที่ใด ภาพสุดท้ายก่อนภาพจะตัดไป คือเขาสิ้นเรี่ยวแรงล้มลงกลางภูเขารกร้าง ย่อมมิควรเป็นทิวทัศน์ดั่งเบื้องหน้านี้อย่างเด็ดขาด

สภาพแวดล้อมอันแปลกหน้า ทำให้ภายในใจของเขาตึงเครียดขึ้นมาในชั่วพริบตา ความระแวดระวังบังเกิดขึ้นเงียบ ๆ