ตอนที่ 46 ทำหีบยา

ล้อเกวียนวัวบดทับไปบนถนนดินสายชนบท ส่งเสียงเบาสบายทว่ามั่นคง กงล้อม้วนฝุ่นผงละเอียดตลบขึ้นแล้วค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมา ตะวันพลบค่ำย้อมขอบฟ้าจนกลายเป็นสีส้มอมแดงอันอบอุ่น แสงอัสดงสาดส่องลงบนร่างของฉีหลิ่นและซูมู่ ทอดยาวเงาร่างทั้งสองให้ไกลลิบตา ฉีหลิ่นนั่งอยู่หน้ารถ มือหนึ่งกุมบังเหียนไว้มั่น อีกมือวางทาบเบา ๆ บนหัวเข่า มุมปากแต้มรอยยิ้มบางเบาอันพึงพอใจ วัวสีเหลืองก้าวย่างอย่างมั่นคง มันแกว่งหางไปมา เดินเอื่อยเฉื่อยไปข้างหน้า ส่วนซูมู่นั่งอยู่ในตัวรถ ร่างเล็กเกาะขอบรถไว้ ปากก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุดตลอดทาง

พอถึงหน้าประตูบ้าน ซูมู่ก็ทนรอไม่ไหวรีบกระโดดลงจากเกวียน สองขาเล็ก ๆ สับวิ่งอย่างรวดเร็ว พลางพุ่งเข้าไปในลานเรือนพลางตะโกนเสียงดัง “พี่สาว! พี่สาว! พวกเรากลับมาแล้ว!”